Βιβλία στο σχολείο, πίνακας και πλάκα | Σκόπελος | αφήγηση: Γιώργος Παχής

Είχαμε βιβλία. Λίγοι είχανε βιβλία.  Δεν μας δίναν όπως τώρα που μοιράζουν.  Τότε ο δάσκαλός μας τα έγραφε στον πίνακα.  Και εμείς τα γράφαμε.  Και πηγαίναμε στο σπίτι και τα μαθαίναμε.  Είχαμε τότε την πλάκα, που λέγαμε.  Πώς είναι ο πίνακας σήμερα που γράφετε; Εμείς είχαμε μία μαύρη πλάκα,  μικρογραφία του πίνακα δηλαδή,  και ένα μολύβι…

Περισσότερα

Σχολείο | Σκόπελος | αφήγηση: Γιώργος Παχής

–  Πόσες ώρες πηγαίνατε τότε σχολείο; – Πηγαίναμε τότε και πρωί και απόγευμα. Επειδή τότε δεν υπήρχαν ούτε ρολόγια, ούτε κινητά, τίποτε. Ήταν αυτή εδώ πάνω στην Παναγία Φανερωμένη, η καμπάνα. Είχαμε στο σχολείο, μία επιστάτρια, έτσι λεγότανε,  που φρόντιζε την καθαριότητα και για τα παιδιά να ανοίγει να κλείνει την πόρτα κτλ. Αυτή λοιπόν ήταν υπεύθυνη και πήγαινε…

Περισσότερα

Μελάνι και δοχείο και μαγαζιά | Σκιάθος| αφήγηση : Δροσούλα Σταμέλλου

Υπήρχε στυλό; Δεν υπήρχε στυλό τότε.  Με το μολύβι. Παίρναμε κάτι τετράγωνα μπουκαλάκια, γυάλινα και αγοράζαμε χύμα τη μελάνη.  Με ένα φελλό.  Κρατούσαμε έτσι σφιχτά για να πάμε σχολείο. Τρέχαμε, χυνόταν.  Τη βάζαμε στη σάκα, όλα τα τετράδια μελάνη!  Δεν είχαμε φουστανάκι χωρίς μελάνη.  Μετά βάζαμε την πένα και γράφαμε.

Περισσότερα

Πως πήγαιναν στο σχολείο | Σκιάθος | αφήγηση : Δροσούλα Σταμέλλου

  Όταν πηγαίναμε στο Μπούρτζι,  ήταν μικρό το στόμιο εκείνο, ο λαιμός ας πούμε.  Δεν ήταν μεγάλο, ήτανε θάλασσα από δω και από κει. Μας έλεγε ο δάσκαλος «Πιαστείτε από το χέρι, μη σας πάρει ο αέρας». Πιανόμασταν από το χεράκι να περάσουμε το γεφυράκι

Περισσότερα

Αφήγηση |Σκιάθος | αφήγηση : Δροσούλα Σταμέλλου

Γεννήθηκα στη Σκιάθο και στο σχολείο μας θα πω, πώς περνούσαμε. Ήμαστε στο Μπούρτζι.  Πηγαίναμε με το κρύο, φυσούσε αέρας,  δεν υπήρχε νερό, δεν είχαμε τηλέφωνα, τίποτα. Ούτε τάμπλετ να μιλήσουμε. Ούτε γλυκό να φάμε. Δεν είχαμε περίπτερα να πάρουμε μία σοκολάτα.  Τίποτα δεν υπήρχε.  Πρώτα από όλα, δεν είχαμε φως.  Ήμαστε στο σκοτάδι.  Ανάβαμε λάμπες…

Περισσότερα

Βιβλία στο σχολείο | Σκιάθος | αφήγηση : Δροσούλα Σταμέλλου

Όταν τελείωνε την τάξη ένα παιδί, ας πούμε τη Δευτέρα τάξη, και το γνωρίζαμε, τρέχαμε πριν τελειώσει η Δευτέρα να μας δώσει τα βιβλία του.  Όποιος το προλάβαινε.  Γιατί το καθένα είχε ξαδέρφια, είχε φίλους…  Οι πλούσιοι τα παίρναν από αλλού, όχι από τη Σκιάθο.  Τα παράγγελναν από αλλού.  Βγάζαν οι δάσκαλοι την περίληψη από…

Περισσότερα

Το κολατσιό σε πάνινη τσάντα | Σκιάθος | αφήγηση : Μαρία Παρίσση

Τότε μας δίναν και συσσίτιο.  Κάθε πρωί μας δίναν συσσίτιο για να έχουμε να φάμε.  Αλλά είχαμε και κάτι σακουλίτσες πάνινες με ένα αυγάκι μέσα εκεί και λίγο ψωμάκι με τυράκι, και τα κρεμούσαμε στο θρανίο,  και όταν βγαίναμε στο διάλειμμα, συγκεντρωνόμασταν όλα τα παιδάκια στην αυλή του σχολείου και βγάζαμε το ψωμάκι  και το τυράκι,…

Περισσότερα

Αφήγηση | Σκιάθος | αφήγηση : Μαρία Παρίσση

– Πώς ήταν η οδός Παπαδιαμάντη παλιά; -Και η Παπαδιαμάντη, όπως τη βλέπετε τώρα με τα μαγαζιά, δεν ήταν έτσι.  Άμα μεγαλώσετε, θα μάθετε πιο πολλά πράγματα. Η Παπαδιαμάντη ήταν ένα ρέμα,  που παίρναν μέσα όλα τα απόβλητα και είχε γέφυρες και ενωνόταν η μία πλευρά με την άλλη.  Και περνούσε από τη γέφυρα ο κόσμος.…

Περισσότερα

Που φορούσαν ποδιές και η στολή η σκιαθίτικη | | Σκιάθος| αφήγηση : Μαρία Παρίσση

Πηγαίναμε με ειδικές στολές.   Κοίτα, πώς ήταν ντυμένα τα παιδάκια.  Όλα με ποδίτσες μπλε και άσπρα γιακαδάκια.  Βλέπετε;  Όλα τα παιδάκια φορούσαν μπλε ποδιές με άσπρα γιακαδάκια. Και στο γυμνάσιο ακόμα φορούσαμε μπλε ποδιές και τα αγόρια φορούσαν και ένα πολύ ωραίο καπελάκι, το πηλίκιο. Και όταν κάναμε γιορτή, τις εξετάσεις τις κάναμε στην αυλή του…

Περισσότερα