Παραμύθια | Σκιάθος | αφήγηση : Ασημίνα Γεωργακοπούλου

Το βράδυ, όταν τελειώναμε τα μαθήματα και υπήρχαν η γιαγιά ή ο παππούς κάθονταν δίπλα στο τζάκι, στα σκαμνάκια. Είχαμε κάτι σκαμνάκια μικρά και καθόμασταν γύρω-γύρω, για να μας πουν ή ο παππούς ή η γιαγιά ή ακόμα και ο μπαμπάς έλεγε πολλά παραμύθια. Μας έλεγε τον «Κοντορεβιθούλη», για τη νεράιδα…

Περισσότερα

Απόκριες και φορεσιές σκιάθου | Σκιάθος | αφήγηση : Ασημίνα Γεωργακοπούλου

Τις Απόκριες, τα κοριτσάκια ντυνόμασταν με τα σκιαθίτικα, τα κολοβόλια.  Τις Απόκριες ντυνόμαστε και τσιγγάνες. Παίρναμε ένα κλαρωτό ύφασμα, το κάναμε φούστα μακριά,  βάζαμε και ωραία μαντήλια στο κεφάλι μας και καρφώναμε και ένα γαρύφαλλο στην άκρη  και γινόμαστε τσιγγάνες.  Μαζευόμαστε στις γειτονιές και χορεύαμε και λέγαμε αποκριάτικα. (…)   Τα παλιά χρόνια η Σκιάθος…

Περισσότερα

Απόκριες και τραγούδι και παπαμανόλης | Σκιάθος | αφήγηση : Μαρία Παρίσση

Τις απόκριες γιορτάζαμε εκείνα τα χρόνια πολύ ωραία. Ντυνόμαστε μασκαράδες, πηγαίναμε από σπίτι σε σπίτι και έκαναν τραπέζι όλο το βράδυ και καθόνταν.  Εγώ, μαθήτρια ερχόμουν από το Βόλο για να κάνω Απόκριες στη Σκιάθο.  Και λέγαν τα τραγούδια τα αποκριάτικα, τα ωραία. «Κάτω στο γιαλό, κατώ στο περιγιάλι» (…)  Λέγαν και τα παινέματα.  Πήγαιναν στα…

Περισσότερα

Πάσχα και Βάγια και λαμπάδες | Σκιάθος | αφήγηση : Δροσούλα Σταμέλλου

Την Ανάσταση πηγαίναμε στην εκκλησία  αλλά ήτανε και των Βαΐων ωραία.  Πολύ ωραία με τη Βάγια!  Παίζαμε με τα παιδιά.  Φτιάχναμε σταυρό και το καρφώναμε μπροστά μας.  Τη Βάγια τη χαιρόμαστε πιο πολύ. Παίρναμε μεγάλα κλωνάρια και χτυπούσε ο ένας τον άλλον.  Λέγαμε «πού είναι η Βάγια στου Βαγιού;»  Μετά με τα φύλλα τα σταυρώναμε…

Περισσότερα

Το μαντίλι, οι κουμπάρες, το παιχνίδι «μαγαζί» | Σκιάθος | αφήγηση : Δροσούλα Σταμέλλου

Παίζαμε στις γειτονιές.  Παίζαμε κυνηγητό, κρυφτό, αυτά τα παιχνιδάκια παίζαμε.  Το μαντήλι, που το κρατούσαμε. Ποιος να το πιάσει, να βγει πρώτος.  Το κρατούσε ένας και ήταν δέκα παιδιά από δω, δέκα από κει για να βγουν οι δύο πρώτοι.  Καμία ιστορία λέγαμε μεταξύ μας, με το μυαλό μας ιστορίες.  Κάναμε εμείς οι κοπέλες τις κουμπάρες. …

Περισσότερα

Μελάνι και δοχείο και μαγαζιά | Σκιάθος| αφήγηση : Δροσούλα Σταμέλλου

Υπήρχε στυλό; Δεν υπήρχε στυλό τότε.  Με το μολύβι. Παίρναμε κάτι τετράγωνα μπουκαλάκια, γυάλινα και αγοράζαμε χύμα τη μελάνη.  Με ένα φελλό.  Κρατούσαμε έτσι σφιχτά για να πάμε σχολείο. Τρέχαμε, χυνόταν.  Τη βάζαμε στη σάκα, όλα τα τετράδια μελάνη!  Δεν είχαμε φουστανάκι χωρίς μελάνη.  Μετά βάζαμε την πένα και γράφαμε.

Περισσότερα

Πως πήγαιναν στο σχολείο | Σκιάθος | αφήγηση : Δροσούλα Σταμέλλου

  Όταν πηγαίναμε στο Μπούρτζι,  ήταν μικρό το στόμιο εκείνο, ο λαιμός ας πούμε.  Δεν ήταν μεγάλο, ήτανε θάλασσα από δω και από κει. Μας έλεγε ο δάσκαλος «Πιαστείτε από το χέρι, μη σας πάρει ο αέρας». Πιανόμασταν από το χεράκι να περάσουμε το γεφυράκι

Περισσότερα

Αφήγηση |Σκιάθος | αφήγηση : Δροσούλα Σταμέλλου

Γεννήθηκα στη Σκιάθο και στο σχολείο μας θα πω, πώς περνούσαμε. Ήμαστε στο Μπούρτζι.  Πηγαίναμε με το κρύο, φυσούσε αέρας,  δεν υπήρχε νερό, δεν είχαμε τηλέφωνα, τίποτα. Ούτε τάμπλετ να μιλήσουμε. Ούτε γλυκό να φάμε. Δεν είχαμε περίπτερα να πάρουμε μία σοκολάτα.  Τίποτα δεν υπήρχε.  Πρώτα από όλα, δεν είχαμε φως.  Ήμαστε στο σκοτάδι.  Ανάβαμε λάμπες…

Περισσότερα

Κολοβόλια και φορεσιές, ποδούρι, μαλλίνα | Σκιάθος | αφήγηση : Δροσούλα Σταμέλλου

Αυτό το άσπρο λέγεται κολοβόλι.  Αυτό λέγεται ποδοϋρ’. Η  πρώτη φορεσιά, η καλή. Ποδοϋρι. Που είναι εδώ χρυσό.  Αυτά τα φορούσαν μόνιμα οι γυναίκες τότε. Οι παλιές.  Εγώ όχι, αλλά η μαμά μου φορούσε τέτοιο.  Το καλοκαίρι φορούσαν αυτά, για δροσερό, καλοκαιρινό. Το χειμώνα για να πάνε στην εκκλησία, βάζαν αυτό το ποδοϋρι.  Σε γάμους,…

Περισσότερα