Το κέρασμα | Νάξος | Αφήγηση: Κυριακή Σκουλάτου

Πώς κάνατε καφέ; Πώς κάναμε καφέ; Είχαμε καμινέτο. Με οινόπνευμα. Το καμινέτο είναι ένα γκαζάκι ας το πούμε. Όχι γκαζάκι με υγραέριο, το οποίο… Δεν θυμάμαι τώρα ρε παιδί μου. Βάζανε οινόπνευμα μέσα. Με βαμβάκι; Δεν θυμάμαι τώρα. Θυμάμαι το καμινέτο κι εγώ αλλά αυτό… Μετά να σας πω, ούτε καφέ δεν κάναμε. Ούτε καφέ.…

Περισσότερα

Ηλεκτρισμός και ύδρευση | Νάξος | Αφήγηση: Κυριακή Σκουλάτου

Δεν είχαμε το ‘55 που πήγαμε εμείς στο σχολείο. Δεν υπήρχε ρεύμα. Ήμαστε με τη λάμπα. Με τη λάμπα η μαμά να κάνει τη βεγγέρα της, με τη λάμπα εμείς να διαβάσουμε όσο μπορούσαμε. Δεν διαβάζαμε και πολύ πολύ το βράδυ. Ό,τι κάναμε τη μέρα. Ήτανε τότε μία ιδιωτική επιχείρηση ηλεκτρισμού, Κονδύλης λεγότανε αυτός και…

Περισσότερα

Μαθήματα | Νάξος | Αφήγηση: Κυριακή Σκουλάτου

Εντάξει, ήτανε η ανάγνωση, γραμματική, ιστορία, γεωγραφία, μαθηματικά. Θρησκευτικά πάντα. Ο δάσκαλός μας ήτανε και ψάλτης στην εκκλησία. Είχαμε απαραιτήτως κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Απ’ το σχολείο, με τη σειρά. Και όποιος δεν πήγαινε, απουσία γιατί δεν πήγε στην εκκλησία. Τη Σαρακοστή που ήταν οι Χαιρετισμοί πάντα μας μάζευε γιατί ήτανε ψάλτης, μας μάζευε εκεί…

Περισσότερα

Χοιροσφάγια | Νάξος | Αφήγηση: Ιωάννα Μαργαρίτη και Βασιλική Σκάρκου

Β.Σ.: Σφάζαμε, παραμονή των Χριστουγέννων σφάζαν τα γουρούνια. Και ήταν ομαδική. Δηλαδή εμείς, στα γονικά μου ήταν μετά οι θείοι μου. Δηλαδή σφάζανε και την ημέρα που σφάζανε κάνανε τραπέζια και όποιος έσφαζε το χοίρο του, ήταν να έχει ένα μεζέ, κάτι για να φάνε. Και μετά πάλι την άλλη μέρα τα Χριστούγεννα που τους…

Περισσότερα

Παπούτσια | Νάξος | Αφήγηση: Ιωάννα Μαργαρίτη και Βασιλική Σκάρκου

Β.Σ.: Τα παπούτσια μας. Μας τα παίρναν μεγάλα οι γονείς μας για να τα έχουμε και την άλλη χρονιά. Ι.Μ.: Τρία χρόνια. (γέλια) Β.Σ.: Μια φορά ήταν η μάνα μου στην Αθήνα και έκανε χειρουργείο και μου φέρνει ένα ζευγάρι παπούτσια και πόσοι πάτοι να βάλω εγώ μέσα για να μου κάνουνε! Ι.Μ.: Τον πρώτο…

Περισσότερα

Σπίτια | Νάξος | Αφήγηση: Ιωάννα Μαργαρίτη και Βασιλική Σκάρκου

Ι.Μ.: Καταρχήν τα σπίτια μας δεν είχανε τουαλέτα. Το πρώτο και το κύριο. Δεν είχαμε νερό. Πηγαίναμε στα πηγάδια και πλέναμε τα ρούχα μας και φέρναμε και νερό. Και κάποτε είχαμε ένα πάρα πολύ καλό γιατρό στο χωριό μας και έκανε χρέη και χειρούργου και παθολόγου και ερχόταν στην εκκλησία και μας μίλαγε και μας…

Περισσότερα

Γειτονιά | Ρόδος | Αφήγηση: Χρυσάνθη Ρουτζιέρη

Εγώ γεννήθηκα στη Ρόδο. Αλλά η μαμά μου ήταν από το Καστελόριζο, ο μπαμπάς μου από τη Λίνδο. Αλλά εγώ μεγάλωσα -αυτό που σας λέω παραθαλάσσια- ήταν στα Κρητικά. Ξέρετε που ήταν τα Κρητικά; Για να πας απ’ το αεροδρόμιο, περνάς από αυτά τα σπίτια που είναι στη θάλασσα. Εκεί έμενα. Και ξέχασα να σας…

Περισσότερα

Φαγητό | Ρόδος | Αφήγηση: Χρυσάνθη Ρουτζιέρη

Τι φαγητά; Κρέας δεν είχαμε κάθε μέρα. Πολύ πολύ δύο φορές τη βδομάδα, αλλά μία ήταν το κύριο. Ψάρια τρώγαμε πολλά. Μάλιστα μέναμε σε θάλασσα. Θέλετε να σας πω τι έκανα εγώ στη θάλασσα; Μέναμε σε θάλασσα και είχε βράχια. Έφευγα κρυφά και μου άρεσε και έβγαζα πατελίδες. Ξέρετε τί είναι οι πατελίδες; Ξέρει κανείς…

Περισσότερα

Ποδήλατο | Ρόδος | Αφήγηση: Χρυσάνθη Ρουτζιέρη

Είχατε αμάξια; Αυτοκίνητα υπήρχαν; Αμάξια; Μπορεί να είχε πολύ λίγα στη Ρόδο. Αν είχε δέκα, ήταν ζήτημα. Δεν ήταν όπως τώρα που κάθε σπίτι έχει από δύο. Ποδήλατα είχε. Κι εγώ είχα μάθει ποδήλατο. Να σας πω πως το έμαθα; Δεν ήταν γυναικείο. Ήταν αντρικό που είχε από πάνω ένα σίδερο. Ήταν του μπαμπά μου.…

Περισσότερα