Χοιροσφάγια | Νάξος | Αφήγηση: Ιωάννα Μαργαρίτη και Βασιλική Σκάρκου

Β.Σ.: Σφάζαμε, παραμονή των Χριστουγέννων σφάζαν τα γουρούνια. Και ήταν ομαδική. Δηλαδή εμείς, στα γονικά μου ήταν μετά οι θείοι μου. Δηλαδή σφάζανε και την ημέρα που σφάζανε κάνανε τραπέζια και όποιος έσφαζε το χοίρο του, ήταν να έχει ένα μεζέ, κάτι για να φάνε. Και μετά πάλι την άλλη μέρα τα Χριστούγεννα που τους…

Περισσότερα

Παπούτσια | Νάξος | Αφήγηση: Ιωάννα Μαργαρίτη και Βασιλική Σκάρκου

Β.Σ.: Τα παπούτσια μας. Μας τα παίρναν μεγάλα οι γονείς μας για να τα έχουμε και την άλλη χρονιά. Ι.Μ.: Τρία χρόνια. (γέλια) Β.Σ.: Μια φορά ήταν η μάνα μου στην Αθήνα και έκανε χειρουργείο και μου φέρνει ένα ζευγάρι παπούτσια και πόσοι πάτοι να βάλω εγώ μέσα για να μου κάνουνε! Ι.Μ.: Τον πρώτο…

Περισσότερα

Σπίτια | Νάξος | Αφήγηση: Ιωάννα Μαργαρίτη και Βασιλική Σκάρκου

Ι.Μ.: Καταρχήν τα σπίτια μας δεν είχανε τουαλέτα. Το πρώτο και το κύριο. Δεν είχαμε νερό. Πηγαίναμε στα πηγάδια και πλέναμε τα ρούχα μας και φέρναμε και νερό. Και κάποτε είχαμε ένα πάρα πολύ καλό γιατρό στο χωριό μας και έκανε χρέη και χειρούργου και παθολόγου και ερχόταν στην εκκλησία και μας μίλαγε και μας…

Περισσότερα

Γειτονιά | Ρόδος | Αφήγηση: Χρυσάνθη Ρουτζιέρη

Εγώ γεννήθηκα στη Ρόδο. Αλλά η μαμά μου ήταν από το Καστελόριζο, ο μπαμπάς μου από τη Λίνδο. Αλλά εγώ μεγάλωσα -αυτό που σας λέω παραθαλάσσια- ήταν στα Κρητικά. Ξέρετε που ήταν τα Κρητικά; Για να πας απ’ το αεροδρόμιο, περνάς από αυτά τα σπίτια που είναι στη θάλασσα. Εκεί έμενα. Και ξέχασα να σας…

Περισσότερα

Φαγητό | Ρόδος | Αφήγηση: Χρυσάνθη Ρουτζιέρη

Τι φαγητά; Κρέας δεν είχαμε κάθε μέρα. Πολύ πολύ δύο φορές τη βδομάδα, αλλά μία ήταν το κύριο. Ψάρια τρώγαμε πολλά. Μάλιστα μέναμε σε θάλασσα. Θέλετε να σας πω τι έκανα εγώ στη θάλασσα; Μέναμε σε θάλασσα και είχε βράχια. Έφευγα κρυφά και μου άρεσε και έβγαζα πατελίδες. Ξέρετε τί είναι οι πατελίδες; Ξέρει κανείς…

Περισσότερα

Ποδήλατο | Ρόδος | Αφήγηση: Χρυσάνθη Ρουτζιέρη

Είχατε αμάξια; Αυτοκίνητα υπήρχαν; Αμάξια; Μπορεί να είχε πολύ λίγα στη Ρόδο. Αν είχε δέκα, ήταν ζήτημα. Δεν ήταν όπως τώρα που κάθε σπίτι έχει από δύο. Ποδήλατα είχε. Κι εγώ είχα μάθει ποδήλατο. Να σας πω πως το έμαθα; Δεν ήταν γυναικείο. Ήταν αντρικό που είχε από πάνω ένα σίδερο. Ήταν του μπαμπά μου.…

Περισσότερα

Κολατσιό | Ρόδος | Αφήγηση: Χρυσάνθη Ρουτζιέρη

Εμείς δεν είχαμε τότε κυλικείο. Αλλά παίρναμε μαζί μας ψωμάκι που μας έκανε η μαμά με λίγο τυράκι ή κανένα κουλουράκι αν είχε, τα παίρναμε μαζί. Δεν είχαμε τέτοια. Και ερχόντουσαν και πουλούσαν κάτι κρέμες στο σχολείο. Γιατί εκείνα τα χρόνια τα παλιά, εδώ μένανε και Τούρκοι μαζί μας και φτιάχνανε κρέμες και από πάνω…

Περισσότερα

Σπίτι και οικογένεια | Ρόδος | Αφήγηση: Χρυσάνθη Ρουτζιέρη

Να ρωτήσω; Το καθένα από σας έχει ένα δωμάτιο μόνο του; Το κρεβάτι του, το δωμάτιό του; Ναι. Λοιπόν εμείς η οικογένειά μου ήταν τέσσερα παιδιά. Δύο αγόρια, δύο κορίτσια. Και είχαμε ένα κρεβάτι διπλό και κοιμόμασταν και τα τέσσερα πάνω. Και πολλές φορές μαλώναμε σαν κι εσάς, άλλες φορές αγαπιόμασταν. Δεν ξέρω. Δεν ήταν…

Περισσότερα

Καθημερινότητα | Ρόδος | Αφήγηση: Χρυσάνθη Ρουτζιέρη

Τηλεόραση είχατε λέει παλιά; -Τηλεόραση δεν είχαμε. Ούτε ράδιο. Να σας πω μια ιστορία; Όταν έπαιζε το ράδιο, μόλις το πρωτοβάλαμε, έπαιζε μια ωραία μουσική και άρεσε στη μαμά μου. Και όταν τελείωσε, της άρεσε τόσο πολύ και μου λέεΙ.Μ.: «Δεν τους λες να ξαναπαίξουν αυτή τη μουσική;» Δεν ήξερε. Δεν είχανε ποτέ τους. Θέλω…

Περισσότερα