Τα μέσα μεταφοράς | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

Τα μέσα μεταφοράς τότε ήταν τα λεωφορεία. Αυτοκίνητα ιδιωτικά στην Κέρκυρα στην πόλη ήταν τρία: της δημάρχου, ενός κυρίου που είχε την χαρτοποιία και δύο –ίσον 4- άλλων κυρίων οι οποίοι είχανε τα μέσα. Τα λεωφορεία, όμως, ήτανε πάρα πολύ δύσκολο να έρθουνε από τα χωριά στην πόλη γιατί οι δρόμοι δεν είχαν άσφαλτο, ήτανε…

Περισσότερα

Ο Δάσκαλος | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

Λοιπόν, ο δάσκαλος –δεν ξέρω αν το ξέρετε εσείς αυτό, αλλά εγώ το ξέρω γιατί είμαι δασκάλα- έχει στα χέρια του πάρα πολύ μεγάλη δύναμη όταν μπαίνει στην τάξη. Μπορεί να κάνει το παιδί να αισθανθεί θεός και μπορεί και μόνο με το χαμόγελό του, να το στεναχωρήσει πάρα πολύ. Την εποχή αυτή, οι δάσκαλοι…

Περισσότερα

Τουρισμός στο νησί | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

Υπήρχε τουρισμός στο νησί τότε; Υπήρχε τουρισμός στην Κέρκυρα πάντα, όμως ήταν πάρα πολύ λίγος, γι αυτό –αν θυμάστε- θα ακούσατε και για τους Ντάρελς. Τώρα πώς ξεκινούσε ο τουρισμός. Ο τουρισμός ξεκινούσε από το ότι οι υψηλές οικογένειες, αυτές που είχανε χρήματα… αν λάβουμε υπόψη μας ότι ο Πρίγκιπας, ο σύζυγος της Βασιλίσσης της…

Περισσότερα

Οι γέννες | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

Υπήρχανε μαιευτήρια; Και αν όχι, πώς γεννούσαν οι γυναίκες; Υπήρχαν μαιευτήρια, ήταν πολύ λίγες οι γυναίκες που γεννούσανε στα σπίτια. Καταρχήν, υπήρχανε οι μαίες, αυτό που λέμε η «μαμή» που πήγαινε να ξεγεννήσει. Υπήρχανε με τα ονόματα: υπήρχε στο Μαντούκι η κυρία Πετσάλη, υπήρχε η Πέρλα εις την πόλη η οποία ήταν Εβραία και πολύ…

Περισσότερα

Το πανωφόρι | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

Τα ρούχα που φορούσατε σας τα παρείχανε ή τα αγοράζατε από κάπου; Τα ρούχα που φορούσαμε δεν μας τα παρείχαν, τα φτιάχνανε οι γονείς μας. Και εδώ- αν έχουμε τον χρόνο- να σας το πω το περιστατικό αυτό: εγώ είχα μια ζακέτα μπλε που μου είχε πλέξει η γιαγιά μου και ήμουν πολύ ευχαριστημένη. Της…

Περισσότερα

Παιχνίδια | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

Ποια παιχνίδια παίζατε σαν παιδιά; Σαν παιδιά εμείς εις την πόλη, παίζαμε στα ερείπια των βομβαρδισμών. Λοιπόν, την Κέρκυρα την βομβαρδίσανε με τον πόλεμο και χάσαμε τα πιο όμορφα κτίρια –όπως ξέρετε- στην πόλη, τα οποία δεν ανοικοδομήσαμε δυστυχώς, φτιάξαμε κάτι φριχτές πολυκατοικίες. Να το ξέρουμε ότι πάνω στα ωραιότερα κτίρια φτιάξαμε αυτά που φτιάξαμε…

Περισσότερα

Τουρισμός | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

Μια μικρή παρένθεση για τον τουρισμό της Κέρκυρας: το 1964-65, ξεκίνησε ο τουρισμός εις το Castello Bibelli. Το Castello Bibelli είναι ένας πύργος κάτω από την Κορακιάνα, ο οποίος καταρρέει τώρα. Σε αυτόν τον πύργο πηγαίνανε παλιά πρίγκιπες Αλβανοί για κυνήγι. Μια μικρή παρένθεση είναι ότι εσείς τώρα λέτε: «Αλβανοί», στην εποχή τη δική μας…

Περισσότερα

Ο Δάκος | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

…την εποχή αυτή, δεν μπορούσαμε να καταπολεμήσουμε τον δάκο. Ο δάκος είναι αυτό το έντομο το οποίο τρώει την ελιά. Εγώ σαν μικρό παιδί δεν φοβόμουνα τίποτα, φοβόμουνα μόνο τον δάκο. Άκουγα «δάκος» και έτρεμα. Γιατί; Γιατί ο πατέρας μου δούλευε στην ελαιουργεία και όταν είχε δάκο και δεν υπήρχε σοδειά, έκλεινε το εργοστάσιο και…

Περισσότερα

Επαγγέλματα | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

Ποια επαγγέλματα ήταν τα πιο συνηθισμένα στο νησί; Πολύ συνηθισμένο επάγγελμα ήταν το επάγγελμα του φορτοεκφορτωτή, δηλαδή εκεί που είναι τώρα η σπηλιά, υπήρχανε άνθρωποι οι οποίοι φορτώνανε, οι οποίοι φωνάζανε: «Φακίνο! Φακίνο!» γιατί θέλανε να πας ή «Βαστάζο» για να σου κάνουν μεταφορές. Επάγγελμα επίσης, και όχι από τα πολύ σίγουρα, ήταν εκείνο των…

Περισσότερα