Το Πάσχα | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

Το γιορτάζαμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο με μια μεγάλη διαφορά και δε θέλω να θίξω τίποτα που να έχει σχέση με τον τουρισμό σήμερα. Επειδή δεν είχε πολύ κόσμο, αυτά που κάναμε εμείς, είχανε περισσότερη ουσία. Τώρα μοιάζουνε λιγάκι με πανηγύρι, δηλαδή είχαμε ακριβώς τα ίδια έθιμα, δεν έχει αλλάξει τίποτα από τα έθιμα.…

Περισσότερα

Η χούντα | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

Ήρθε ξαφνικά. Ένα πρωί ακούσαμε εμβατήρια στο ραδιόφωνο και μετά –μιλάω για την Κέρκυρα, έτσι;- μαζέψανε πολύ κόσμο και τον πήγαν στο Φρούριο. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν άνθρωποι οι οποίοι –εντός εισαγωγικών, όχι απαραίτητα όλοι- είχανε σχέση με την λεγόμενη αριστερά την εποχή αυτή. Δεν θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν απαραίτητα κομμουνιστές, ήτανε…

Περισσότερα

Οι τοπικές διάλεκτοι | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

Ήθελα να πω εγώ κάτι σε σχέση με τη γλώσσα, όπου μιλάγαμε και στον βορρά και στον νότο και το Μαντούκι και στην πόλη τελείως διαφορετική γλώσσα. Για παράδειγμα- και αυτό ισχύει για όλη την Κέρκυρα- υπήρχαν λέξεις… την καρέκλα την λέγαμε «σκάνιο», το παράθυρο το λέγαμε «φανέστρα». Υπήρχανε λέξεις διαφορετικές και τρόπος ομιλίας, ακόμη…

Περισσότερα

Ανισότητα των φύλων | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

Οι άντρες και οι γυναίκες είχαν τα ίδια δικαιώματα; Όχι, ποτέ. Στην Κέρκυρα όμως, υπήρχε μια τεράστια διαφορά. Όλη η Επτάνησος φαινομενικά –φαινόντανε τα πράγματα, δεν ήταν ακριβώς έτσι- έδινε πολύ μεγαλύτερη, πολύ καλύτερα τη θέση της εις τη γυναίκα, δηλαδή θα μπορούσαμε να πούμε ότι η κοινωνία της Κέρκυρας και των Επτανήσων- και της…

Περισσότερα

Φαρμακευτική | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ 

Πρόσβαση στα πράγματα, πολύ καλή ερώτηση. Δύσκολη. Τα πρώτα αντιβιοτικά μας τα φέρανε από το στρατό, όταν βγήκανε τα πρώτα αντιβιοτικά, γύρω στο ’53 που μπορούσαμε να έχουμε καλύτερη πρόσβαση, ήτανε από τον στρατό. Υπήρχανε όμως και φαρμακεία τα οποία φτιάχνανε φάρμακα, γι αυτό και τους φαρμακοποιούς την εποχή αυτή δεν τους λέγαμε φαρμακοποιούς, τους…

Περισσότερα

Το νοσοκομείο του νησιού | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ 

Υπήρχε νοσοκομείο στο νησί. Το πρώτο νοσοκομείο ήταν αυτό που είναι δίπλα εις στις φυλακές, που τώρα δίπλα εκεί είναι το γυμνάσιο […] το 3ο και το 4ο. Αυτό ήταν ένα κτίριο το οποίο ήταν νοσοκομείο, το γνώρισα, με πήρανε παιδί εκεί άρρωστη και είχε πάρα πολύ κόσμο, είχε πολλούς αρρώστους, είχε πολύ προσωπικό, είχε…

Περισσότερα

Επικίνδυνες ασθένειες | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

Υπήρχανε επικίνδυνες ασθένειες την εποχή… κάτι σαν τον κορονοϊό που έχουμε σήμερα; Υπήρχανε πολλές γι αυτό υπήρχανε και εκφράσεις τις οποίες ξαναβλέπω εγώ τώρα με τον κορονοϊό : «Μην πέσεις! Μη χτυπήσεις, μη γλιστρήσεις!», «Βάλε κάτι επάνω σου!», «Πλύνε τα χέρια σου!», αυτά τι σημαίναν; Το «μη πέσεις», έπρεπε να προστατευτείς από τον τέτανο ο…

Περισσότερα

Επικοινωνία | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

Πώς επικοινωνούσατε με τους ανθρώπους εκτός σπιτιού; Λοιπόν, ναι, πολύ ωραίο αυτό. Στην πόλη, υπήρχανε 2-3 άνθρωποι  οι οποίοι μεταφέρανε τα γράμματα, τα πράγματα, τις σημειώσεις… Όπως τώρα στέλνεις ένα sms, τότε υπήρχε ένας κύριος στην πόλη τον οποίο τον στέλνανε να πάει να πει έτσι ή να δώσει γράμμα. Το τηλέφωνο μπήκε γύρω στο…

Περισσότερα

Τα μέσα μεταφοράς | Κέρκυρα | Αφήγηση: Άννυ

Τα μέσα μεταφοράς τότε ήταν τα λεωφορεία. Αυτοκίνητα ιδιωτικά στην Κέρκυρα στην πόλη ήταν τρία: της δημάρχου, ενός κυρίου που είχε την χαρτοποιία και δύο –ίσον 4- άλλων κυρίων οι οποίοι είχανε τα μέσα. Τα λεωφορεία, όμως, ήτανε πάρα πολύ δύσκολο να έρθουνε από τα χωριά στην πόλη γιατί οι δρόμοι δεν είχαν άσφαλτο, ήτανε…

Περισσότερα