-Όταν ήτανε Χριστούγεννα, και από τη δευτέρα και από την τρίτη δημοτικού είχα φωτογραφίες, αποφασίσαμε να κάνουμε τη φάτνη. Να γιορτάσουμε τη γέννηση του Χριστούλη μας.  Και εγώ έκανα την Παναγία,  και με είχαν βάλει σε μία φάτνη και βαστούσα μία κούκλα που υποτίθεται ότι ήταν ο Χριστούλης.  Και όλα τα παιδιά ήταν αγγελούδια και ο Ιωσήφ ήταν ένας άλλος συμμαθητής μου.  Και οι τρεις Μάγοι ήρθαν με τα δώρα, και ήτανε μία πάρα πολύ ωραία, πάρα πολύ ωραία σκηνή. Κι αυτό έγινε στο θέατρο, σε αυτό που επισκευάστηκε, στον «Απόλλωνα».  Αλλά στήναμε και στο σχολείο μία σκηνή και παίζαμε και πολλές φορές και εκεί.  Μετά τα παιδιά είχαμε και αυτό το έθιμο. Πηγαίναμε τρία-τρία και λέγαμε τα κάλαντα.  Χτυπούσαμε στα σπίτια της γειτονιάς μας.

 

-Με το σχολείο;

-Όχι με το σχολείο. Μόνοι μας.  Με το σχολείο μαζευόταν ολόκληρη η τάξη και πηγαίναμε πάνω στο Δημαρχείο και λέγαμε τα κάλαντα στο Δήμαρχο. Κι εκείνα τα παλιά τα χρόνια ήτανε και δήμαρχος ο δικός μου ο πατέρας. Και του λέγαμε τα κάλαντα. Μετά πηγαίναμε στο Δεσπότη μας. Και λέγαμε τα κάλαντα. Και μετά πηγαίναμε στο Νομάρχη. Η Νομαρχεία είναι αυτή εδώ που βλέπετε.  Με τα λεφτά που μαζεύαμε, λέγοντας τα κάλαντα,  βοηθούσαμε άλλα, φτωχά παιδάκια, όταν ήμασταν στο δημοτικό.  Όταν ήμασταν όμως στο γυμνάσιο, μαζεύαμε λεφτά για να κάνουμε την εκδρομή μας.

Την Πρωτοχρονιά βάζαμε τα παπούτσια μας στο παράθυρο. Το ξέρετε αυτό; Ότι ο Άγιος Βασίλης κατεβαίνει κάτω και μας βάζει δωράκια. Και οι γονείς μας κανονίζανε μικραπραγματάκια, τα παίρνανε κρυφά από μας και το πρωί ανοίγαμε το παράθυρο και βλέπαμε το παπούτσι με δώρα.  Ήρθε ο Άγιος Βασίλης και μας τα φερε.