Μετά κάναμε από καλάμι, το καλάμι βέβαια δεν ήταν σαν κι αυτά που έχουν σήμερα οι κήποι. Το καλάμι ήτανε ζαχαροκάλαμο. Από εκεί βγάζανε τη ζάχαρη. Και ξες τι φτιάχναμε; Αετούς! Ο αετός ήτανε ένα τέτοιο πράγμα, εδώ υπήρχε ένα ξυλαράκι, εδώ βάζαμε σπάγκο, το κατεβάζαμε εδώ και από εδώ ήταν η ουρίτσα του. Και εδώ ήταν η φούντα. Εδώ τα κρεμούσαμε και κάναμε τα σκουλαρίκια. Όπως αυτά που κρεμούσανε οι γυναίκες στα αυτιά. Αυτό λέγεται αετός, ενώ εμείς το λέγαμε στεφανωτό τότε. Όταν ήμασταν στην ηλικία σας. Και είχε σπάγκο, το δένανε από εδώ, το φέρναμε κι από εδώ και τα λέγαμε ζύγια. Να ζυγιστεί ο αετός και να μην πάει ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Ίσια. Ήταν εδώ ένα κουβάρι, ο σπάγκος κι έφευγε άκρη-άκρη. Το κρατούσες και πετούσες, όταν είχε αέρα. Κι όταν ήταν μεγάλος ο αετός, ανεβαίναμε! Γιατί θα μας έπαιρνε ο αέρας κι εμάς (γέλια).