Σχολείο πήγα στην Καρδιανή, στην Καρδιανή το χωριό έχει σχολείο. Ήτανε εξατάξιο, με έναν δάσκαλο έξι τάξεις και όταν πήγα το ’46 ήμασταν 56 παιδιά σε ένα σχολείο.

Το σχολείο ήταν μια αίθουσα, με τρεις σειρές θρανία και δύο πίνακες μπροστά, με την έδρα του δασκάλου βέβαια. Και τα μαθήματα τότε, για να καταλάβεις, δεν είχαμε βιβλία, είχαμε τετράδιο και μια πλάκα με κοντύλι. Κοντύλι το έλεγαν που έγραφε και σφουγγαράκι που έσβηνε. Έγραφε ο δάσκαλος στον πίνακα, μας έλεγε το μάθημα, το έγραφε και έπρεπε εμείς να το γράψουμε για να το διαβάσουμε το βράδυ ή να το ξέρουμε την άλλη μέρα ή την άλλη βδομάδα που θα… Και αν προλάβαινες να το γράψεις καλώς, επειδή το έσβηνε και πήγαινε παρακάτω και ρωτούσαμε. Έτσι γινόταν το μάθημα τότε. Ένα βιβλίο στο κάθε μάθημα τότε το είχε ο δάσκαλος, κανένας δεν είχε βιβλία. Είχαμε τετράδια φυσικής, ιστορίας, γεωμετρίας, γεωγραφίας, θρησκευτικών, αυτά ήτανε. Τετράδια τα οποία γράφαμε το μάθημά μας με το χέρι και το είχαμε να το διαβάσουμε για να το πούμε την άλλη βδομάδα.

Η ιστορία, η γεωγραφία μου αρέσαν πολύ. Φυσική-πειραματική… Να σου πω από τη Φυσική-Πειραματική ένα μάθημα που θυμόμουνα; Το θυμήθηκα τώρα: «Αδράνεια λέγεται η δύναμη που έχουν τα διάφορα σώματα να μένουν στην ίδια θέση εάν δεν τα παρακινήσει κάποιος εξωτερικός παράγοντας».