Πώς ήταν το σχολείο σας;

Το σχολείο μου ήτανε μικρό. Όχι και πάρα πολύ γιατί στα παλιά χρόνια σαν κι αυτά που ήμουνα εγώ, ήταν σχολεία σαν και το δικό σας, μεγάλα αλλά και μικρά. Με λίγα παιδάκια. Το δικό μου είχε, ήμαστε 100 παιδιά και ήτανε μόνο δύο δάσκαλοι. Τρεις τάξεις. Την πρώτη, την τρίτη και την τετάρτη την έκανε ένας δάσκαλος. Δευτέρα, πέμπτη και έκτη, την έκανε άλλος δάσκαλος. Και έκανε όλα τα μαθήματα. Όλα. Δεν υπήρχανε γυμναστές. Δεν υπήρχανε δασκάλες μουσικής. Δεν υπήρχε θεατρική παιδεία τότε. Όλα τα έκανε ένας δάσκαλος. Φανταστείτε σε μία αίθουσα μεγάλη 50 παιδιά. Τρεις τάξεις και να τα κάνει ένας δάσκαλος.  

Πως ήταν τα θρανία σας;

Τα θρανία μας ήτανε ξύλινα και σταθερά. Δεν μπορούσαμε να τα μετακινήσουμε, ήταν βαριά. Καθόμαστε δυο-δυο και ήταν καλύτερα γιατί τώρα με τις καρέκλες ντρουν, ντραν, ντρουν γίνεται φασαρία. […] Ήτανε πράσινο, από κάτω είχε για να βάνουμε τα βιβλία μας και επάνω που γράφαμε.