-Εδώ πέρα, στο Λύκειο Ελληνίδων, υπάρχει κάπου μέσα εδώ ένα καράβι.   Ένα μεγάλο καράβι, χάρτινο.  Χάρτινο και ξύλινο καράβι.  Αυτό το καράβι το παίρνουνε παραμονή Πρωτοχρονιάς και το βγάζουν τα παιδιά βόλτα στη Σύρο. Και έχουνε κάτι μεγάλα κοχύλια. Τα ξέρετε; Μπουρού; Που κάνουνε «ουοουουου». Ξέρετε τι είναι αυτά; Λοιπόν, το γυρίζανε γύρω-γύρω και κάνανε αυτό το «ουουου». Αυτός ο ήχος είναι ο ήχος που κάνουν τα καράβια όταν έρχονταν.  Είναι σαν να λέμε ότι σφυρίζει το καράβι. Κατάλαβες;  Αυτό είναι το ένα που κάναμε τότε τα Χριστούγεννα.  Το άλλο που κάναμε…  Αυτό πρέπει να το κάνετε και τώρα. Δεν βγαίνετε την παραμονή και λέτε τα κάλαντα;

-Ναι. Εγώ ναι.

 

-Εγώ όχι.

 

-Πάντως βγαίνετε. Και δεν μου λες, όταν λέτε τα κάλαντα ο κόσμος σας περιμένει, σας δέχεται; Ή λέει «Μας τα ‘παν άλλοι»;

 

– Τα μαγαζιά όχι τόσο. Αλλά οι άνθρωποι στα σπίτια τους, περιμένουν πώς και πώς για να ακούσουν τα κάλαντα.