Πώς κάνατε καφέ;

Πώς κάναμε καφέ; Είχαμε καμινέτο. Με οινόπνευμα. Το καμινέτο είναι ένα γκαζάκι ας το πούμε. Όχι γκαζάκι με υγραέριο, το οποίο… Δεν θυμάμαι τώρα ρε παιδί μου. Βάζανε οινόπνευμα μέσα. Με βαμβάκι; Δεν θυμάμαι τώρα. Θυμάμαι το καμινέτο κι εγώ αλλά αυτό… Μετά να σας πω, ούτε καφέ δεν κάναμε. Ούτε καφέ. Ο καφές ήταν είδος πολυτελείας. Στα σπίτια να πας να πιείς ένα καφέ… Συνήθως μια ρακί, ένα κρασί, αυτά κερνούσαμε. Το χειμώνα ένα κουραμπιέ που τους έφτιαχνε η μάνα μας, το Σαραντάμερο λαδερή και τα Χριστούγεννα με το λίπος του χοιρινού που το μαζεύανε και κάναν τη γλίνα, το βούτυρο από το χοιρινό. Κι έβαζε αυτό το βούτυρο κι έκανε τους κουραμπιέδες. Στα χρόνια μας. Μετά εμείς πια αρχίσαμε τα βούτυρα τα καλά και τα φυτίνια και ό,τι άλλο. Αλλά στων γονιών μας δεν θυμάμαι να ψήναμε καφέ στο σπίτι μας. Το πρωί τρώγαμε για να φύγουμε. Τρώγαμε φαγητό. Οι γονείς και τα παιδιά. Ο καφές ήταν… Δεν θυμάμαι δηλαδή να ήρθε ποτέ κανένας στο σπίτι και να πει «Έλα να σου ψήσω ένα καφέ». Μια ρακί θα σε κεράσω. Το γλυκό του κουταλιού πάντα ήτανε μπόλικο μέσα στο σπίτι. Αυτά.