Πώς ήταν η Μύκονος τότε;

Εγώ όταν ήμουνα μικρούλα, και κυρίως τα καλοκαίρια που ερχόμαστε, είχε αρχίσει ο τουρισμός. Λέγαμε «Είναι ξένοι». Και ήτανε… Στην άμμο κοιμόντουσαν, δεν υπήρχανε δωμάτια, δεν υπήρχανε πολλά ξενοδοχεία. Ερχόντουσαν τα τουριστικά, τα κρουαζιερόπλοια τότε και μερικά κότερα. Ξέραμε όμως την αξία του ξένου, την φιλοξενία. Να σας πω ότι τους περνάνε τη βαλίτσα, το θυμάμαι, οι ψαράδες και αυτοί που τους φιλοξενούσανε. Γιατί είχανε βγει από τις σάλες τους οι πιο πολλοί. Οι γυναίκες τραβιόντουσαν μέσα σε ένα υπνοδωμάτιο και το κουζινάκι, και την μπροστινή την σάλα – που είναι χαρακτηριστική του μυκονιάτικου σπιτιού -, βάζανε κρεβατάκια με κάτι σαν παραβάν και βάζανε και τρία και τέσσερα άτομα και είχανε και ένα εισόδημα.