Μια μικρή παρένθεση για τον τουρισμό της Κέρκυρας: το 1964-65, ξεκίνησε ο τουρισμός εις το Castello Bibelli. Το Castello Bibelli είναι ένας πύργος κάτω από την Κορακιάνα, ο οποίος καταρρέει τώρα. Σε αυτόν τον πύργο πηγαίνανε παλιά πρίγκιπες Αλβανοί για κυνήγι. Μια μικρή παρένθεση είναι ότι εσείς τώρα λέτε: «Αλβανοί», στην εποχή τη δική μας όμως οι Αλβανοί ερχόντανε εδώ με χρυσάφι εις την τσέπη για να πάνε στα σχολεία τα κερκυραϊκά και ήταν ήτανε πριγκίπισσες οι περισσότερες οι οποίες ερχόντανε και πηγαίνανε στα γαλλικά σχολεία της Κέρκυρας, ή στο Αρσάκειο ή σε άλλα ιδιωτικά σχολεία, μαζί με τους Εβραίους και τους Αρμένιους της εποχής εκείνης που είχανε χρήματα. Μιλάμε για πριν απ’ τον πόλεμο, έτσι; Το Bibbeli, αυτό το ξενοδοχείο όταν ξεκίνησε, έφερε στην Κέρκυρα όλους τους λόρδους της Αγγλίας… Και εδώ θέλω να σας κάνω, να γελάσω πραγματικά, γιατί αυτό το λέω στα παιδιά μου και στους μαθητές μου: όταν έφυγα να σπουδάσω το ’68, ο αδερφός της μητέρας μου δούλευε στο Castello. Θεώρησε καλό -επειδή εγώ κοριτσάκι τότε, κερκυραία άπραγη, με τα καλτσάκια μου και τα παπούτσια μου, έκαμα 4 μέρες να φτάσω στην Αγγλία και χάθηκα- θεώρησε καλό να βάλει κάποιον να με προσέχει. Ο κύριος αυτός ήτο εξάδελφος της βασιλίσσης και βρέθηκα εγώ με μια Rolls Royce στον ξάδελφο της βασίλισσας εις το Kensington, όπου μάζεψα χρήματα και πήρα τηλέφωνο την μητέρα μου και της είπα: «Κοίταξε να δεις, μη με ξαναφέρεις εμένα σε τόσο δύσκολη θέση, διότι εγώ δεν έχω καμία δουλειά με αυτούς τους κυρίους». Τέλος πάντων, τον πρώτο χρόνο είχα ως κηδεμόνα μου έναν κύριο ο οποίος ήτο πρίγκηψ στην Αγγλία και πέρασα πάρα πολύ άσχημα στο σπίτι του, κάποιος άλλος θα είχε περάσει ωραία, εγώ δεν πέρασα καλά γιατί ο σκύλος μού έτρωγε το καλτσόν κάθε φορά και δεν είχα χρήματα να πάρω άλλο και θύμωνα.