Και να σας πω τώρα ένα έθιμο που είχαν στη Σύρο. Πολύ παλιά, εκείνη την εποχή,  οι κηπουροί που ήταν στα σπίτια, οι Συριανοί,  αυτοί που μέναν στην Ερμούπολη, είχαν και σπίτι στην εξοχή που πηγαίναν για καλοκαίρι. Όπως έχουν και τώρα. Μόνο που εκείνη την εποχή δεν ήταν της μόδας η θάλασσα και πηγαίναν στο βουνό.  Εκείνοι, λοιπόν, που φροντίζαν τον κήπο του σπιτιού, τι κάνανε;  Πώς διακοσμούσαν τα σπίτια; Πήγαιναν, λοιπόν στους κήπους, στην εξοχή, στους κήπους του κάθε ιδιοκτήτη, κόβανε κλαδιά, πάλι από την αρευστιά, που σας λέω, και τι κάνανε; Κόβαν από τα δέντρα νεράντζια. Τι χρώμα έχουν τα νεράντζια; Πορτοκαλί.  Σαν πορτοκάλια μικρά.  Τα οποία τα νεράντζια είναι πολύ διακοσμητικά, σωστά;  Και τα κρεμούσαν μ’ ένα κορδελάκι πάνω στα κλαδιά.   Φτιάχναν ένα πολύ ωραίο έτσι κατασκεύασμα και τα κατεβάζαν σαν δώρο στα σπίτια του αφεντικού τους. Έφερναν σαν δώρο αυτά τα κλαδιά από την αρευστιά που επάνω δεν είχαν κάτι άλλο, παρά πορτοκάλια ή νεράντζια. Και ξέρετε τι κάναν; Κάναν κάτι πολύ ωραίο. Για να μυρίζουν ακόμη ωραιότερα, είναι αυτό που λέμε «τα πληγώναν».  Ξέρετε τι είναι το μοσχοκάρυδο;  Που είναι ένα μικρό, σαν πιπεράκι και έχει ένα κορμουδάκι και  κάτι σαν αστεράκια πάνω; Το βάζουμε στα γλυκά. Όπως ήταν λοιπόν το πορτοκάλι, παίρνανε τα μοσχοκάρυδα και τα «πληγώνανε», έτσι το λένε. Και τα βάζανε γύρω γύρω και ήταν μια πολύ ωραία διακόσμηση. Γιατί το πορτοκάλι ή το νεράντζι είχε πάνω μικρά στίγματα και μοσχομύριζε ο τόπος. Και αυτό το λέγανε «Ράμνα».  Και τα κατεβάζαν στα σπίτια για να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα