Πηγαίναμε με ειδικές στολές.   Κοίτα, πώς ήταν ντυμένα τα παιδάκια.  Όλα με ποδίτσες μπλε και άσπρα γιακαδάκια.  Βλέπετε;  Όλα τα παιδάκια φορούσαν μπλε ποδιές με άσπρα γιακαδάκια. Και στο γυμνάσιο ακόμα φορούσαμε μπλε ποδιές και τα αγόρια φορούσαν και ένα πολύ ωραίο καπελάκι, το πηλίκιο. Και όταν κάναμε γιορτή, τις εξετάσεις τις κάναμε στην αυλή του σχολείου. Αλλά στις 25 Μαρτίου που θέλαμε να πούμε ένα ποιηματάκι, δεν το λέγαμε στην αυλή του σχολείου.  Το λέγαμε στην αυλή της εκκλησίας, μπροστά στην εκκλησία. Μπροστά στην εκκλησία που έχει μία πόρτα από πίσω, ανεβαίναμε απάνω στην καρεκλίτσα και το λέγαμε με την μπλε την ποδιά και με το γιακαδάκι. Το 1955 είναι αυτή η φωτογραφία. Εγώ είμαι αυτή που έλεγα το ποίημα. Το 1955, στην έκτη δημοτικού. Είμαι μπροστά στο άγαλμα του Παπαδιαμάντη. Είχαμε βγει με τη θεία μου και με τη μαμά μου. Κι εδώ είμαστε τις Απόκριες. Πάντα ντυνόμαστε με παραδοσιακές στολές και πηγαίναμε βόλτα. Εδώ πέρα πάλι είναι τα σκιαθίτικα τα κωλοβόλια. Αυτά που φοράτε και τώρα. Τα σκιαθίτικα τα κωλοβόλια τα φοράνε και τώρα τα κοριτσάκια. Και εδώ πέρα πάλι είναι η σκιαθίτικη, η παραδοσιακή στολή για τις μεγάλες, τις γιαγιάδες.