Ένα άλλο που συνόδευε αυτές τις ημέρες και τείνει να εκλείψει, ήτανε το παιδικό δώρο εκείνων των ημερών. Το παιδικό δώρο εκείνων των ημερών ήτανε οι κολομπίνες. Οι κολομπίνες είναι μια πλεξίδα από ζύμη, από γλυκιά ζύμη, η οποία στη μέση είχε ένα αυγό και μάλιστα, τσι βάζανε οι ζαχαροπλάστες και ένα φτερό από κότα, χρωματισμένο πράσινο, μπλε… Έπρεπε να ‘χει χρώμα, άσπρο δε βάζανε, να είναι και χρωματισμένο. Αυτό ήτανε το παιδικό δώρο. Αργότερα ήρθε σαν γλύκισμα παιδικό των ημερών αυτών το σοκολατένιο το αυγό, έτσι; Το οποίο το σοκολατένιο το αυγό δεν είχε απ’ όξω αυτό το περιτύλιγμα το φανταχτερό και το γυαλιστερό που είναι τώρα, με τα λαγουδάκια, τα αρκουδάκια και τα υπόλοιπα. Όχι. Σκέτο ήτανε αυτό και ήταν πολύ ωραίο. Ένα άλλο γλύκισμα το οποίο συνόδευε τα γλυκίσματα του Πάσχα ήτανε η φογάτσα, η οποία υπάρχει και τώρα η φογάτσα, είναι αυτό το εν είδει ψωμιού γλυκό προϊόν αυτών των ημερών. Και βέβαια, εκείνο το οποίο συγκινούσε πάρα πολύ τους Κερκυραίους-ακόμα τους συγκινεί και τώρα- ήτανε οι εκδηλώσεις της Μεγάλης Παρασκευής και οι Επιτάφιοι, οι οποίοι είχανε πάντοτε σχέση και με τις μουσικές του τόπου οι οποίες εκείνες τις μέρες παίζανε καταπληκτικά κομμάτια, και ακόμα τα παίζουνε, τα οποία συγκινούνε όλο τον κόσμο.