-Έπαιξα μερικά παιχνίδια που μερικά από αυτά είναι ίδια με αυτά που παίζετε εσείς τώρα.

-Ας πούμε το κυνηγητό; Το κυνηγητό το παίζατε;

– Όλα τα παιχνίδια τα παίζαμε. Παίζαμε κυνηγητό, κρυφτό… Παίζαμε στην αυλή του σπιτιού…

-Παίζατε και τυφλόμυγα;

– Και τυφλόμυγα παίζαμε και ποδόσφαιρο παίζαμε… Ποδόσφαιρο παίζετε;

-Ναι!!!! Το αγαπημένο μου!

-Το αγαπημένο σου! Πάντα αγαπημένο. Να σου κάνω μία ερώτηση. Σήμερα που παίζετε ποδόσφαιρο, πού παίζετε; Στη γειτονιά παίζετε;

-Όχι.

-Παίζετε στο γήπεδο. Και εμείς παίζαμε ποδόσφαιρο. Αλλά δυστυχώς την εποχή που παίζαμε, δεν υπήρχε γήπεδο με χόρτο. Τον καιρό εκείνο που λες, δεν είναι και πάρα πολλά χρόνια βέβαια, παίζαμε στο χώμα. Και ήταν δύσκολα τα πράγματα και παίζαμε στο χώμα και είχε πέτρες, χτυπούσαμε τα πόδια μας…

-Είχατε παιχνίδια τότε;

-Ε ναι. Με τι παίζαμε;

-Αυτοκινητάκια;

-Όσο πάμε πιο πίσω… Τα παιχνίδια τότε παίζονταν με τα χέρια. Όσο προχωράμε στο σήμερα, τα παιχνίδια είναι πιο… Είναι ηλεκτρονικά, είναι με κουμπιά… Την εποχή εκείνη πιο πολύ χρησιμοποιούσαμε τα χέρια μας για να παίζουμε. Σήμερα παίζεις πιο πολύ με το κομπιούτερ, πατάς κουμπιά. Τότε ήταν αλλιώς. Ας πούμε εγώ έπαιζα με «στρατιώτες». Υπήρχαν και πουλιόντουσαν εδώ, κάτω στα μαγαζιά, κάτι κουτιά. Κάθε κουτί, λοιπόν, είχε στρατιωτάκια πλαστικά. Και έπαιρνες. Ήθελες να πάρεις, ας πούμε, τσολιάδες. Πήγαινες κι έπαιρνες, ας πούμε, ένα κουτί τσολιάδες, 10-15. Μάζευες πάρα πολλούς στρατιώτες! Εγώ σπίτι μου είχα 200 στρατιώτες. Μαζευόμασταν λοιπόν σε ένα χώρο, στο σαλόνι ας πούμε, τους απλώναμε τους στρατιώτες κάτω και παίζαμε.

-Και πόλεμο; Μπαμ μπαμ;

-Και αυτό. Και κάναμε και άλλα πράγματα. Δηλαδή παίρναμε τους στρατιώτες και ρίχναμε από μακρυά, ας πούμε, βόμβες, για να δούμε ποιος θα ρίξει πιο πολλούς στον άλλο. Και παίζαμε ώρες! Εγώ είχα γύρω στους 200 στρατιώτες. Και παίζαμε πολύ «στρατιώτες». Παίζαμε και πολύ επιτραπέζια.