Ποια παιχνίδια παίζατε σαν παιδιά;

Σαν παιδιά εμείς εις την πόλη, παίζαμε στα ερείπια των βομβαρδισμών. Λοιπόν, την Κέρκυρα την βομβαρδίσανε με τον πόλεμο και χάσαμε τα πιο όμορφα κτίρια –όπως ξέρετε- στην πόλη, τα οποία δεν ανοικοδομήσαμε δυστυχώς, φτιάξαμε κάτι φριχτές πολυκατοικίες. Να το ξέρουμε ότι πάνω στα ωραιότερα κτίρια φτιάξαμε αυτά που φτιάξαμε οι νεοέλληνες μετά τον πόλεμο. Τέλος πάντων, εμείς όταν ήμασταν μικροί παίζαμε ως επί το πλείστον κρυφτό στα ερείπια, η πόλη ήτανε μαύρα σπίτια, ερείπια και παίζαμε κρυφτό στα ερείπια και μας άρεζε πάρα πολύ- κρυφά βέβαια από τους γονείς μας-. Άλλα παιχνίδια που παίζαμε- τα αγόρια ως επί το πλείστον- ήταν ένα παιχνίδι που το λέγανε: «τσιλίκι», χτύπαγες ένα ξύλο… και επίσης, παίζαμε και μπάλες τα αγόρια. Τα κορίτσια με κούκλες.

Μπάλες αυτά που εμείς λέμε βόλους;

Ναι, εμείς τα λέμε μπάλες αυτά. Τα κορίτσια ως επί το πλείστον με κούκλες και υπήρχε και μια μερίδα παιδιών σαν κι εμένα που εγώ ψάρευα, δεν έπαιζα άλλα παιχνίδια. Έπιανα καβούρια, είχαμε πολλή περισσότερη επαφή με τη φύση, ακόμα και στην πόλη και στα χωριά και όλα τα παιχνίδια που είχαμε την εποχή αυτή είχανε σχέση με τη φύση περισσότερο. Χανόμαστε να ανακαλύψουμε τι έχει η θάλασσα και τι έχει η ξηρά. Περισσότερη επαφή με τα ζώα από ότι τώρα, γιατί όλα τα σπίτια είχανε και κάποιο ζώο και στους κήπους είχανε κότες και κουνέλια, οπότε τα παιχνίδια μας εφόσον δεν είχαμε τηλεόραση, είχανε σχέση… είχαμε χαλκομανίες, κάτι χαρτάκια τα οποία τα βάζαμε στο νερό και γινόντανε κάτι σαν stickers, αυτά που έχετε εσείς που τα κολλάτε. Ζωγραφίζαμε με νερομπογιές και διαβάζαμε, πολλά παιδιά διαβάζαμε βιβλία πολύ περισσότερο από ότι διαβάζουν τώρα.