Μπορείτε να μας πείτε πως γινόταν ένας γάμος εκείνα τα χρόνια;

– Α, ένας γάμος. Ο γάμος γινότανε όχι όπως τώρα που πάμε στο Δημαρχείο και υπογράφουμε. Γινότανε με παπά και με κουμπάρο. Και ο γάμος γινότανε, το στεφάνωμα, όχι στην εκκλησία, παλιά. Στο σπίτι της νύφης. Όπως και τα βαφτίσια στο σπίτι του παιδιού και ο γάμος στο σπίτι της νύφης. Πήγαινε το συμπεθεριό, ο γαμπρός με το συμπεθεριό, γινόταν το στεφάνωμα στο σπίτι της νύφης, την παίρνανε και φεύγανε. Την Τετάρτη, την Τετάρτη κρεμάγανε τα προικιά.

Τί είναι τα προικιά;

– Τί ήταν τα προικιά; Από τον καιρό που γεννιότανε ένα κορίτσι, η μάνα θα της έφτιαχνε τα σεντόνια, πετσέτες θα της αγόραζε, διάφορα πράγματα που θα τα έπαιρνε όταν θα παντρευότανε. Την Τετάρτη το λοιπό, όλα αυτά που θα έπαιρνε η νύφη από το σπίτι της, τα ρούχα, τα κρεμάγανε στα σκοινιά για να τα δει ο κόσμος. Την Παρασκευή επηγαίνανε και παίρνανε τα προικιά και την Κυριακή γινότανε το στεφάνωμα. Δεν γινόταν Σάββατο ποτέ, μόνο Κυριακή. Ή κάποια μεγάλη γιορτή.