Είχατε σοβαρές ασθένειες την εποχή εκείνη, σαν τον κορονοϊό; 

Κορονοϊό όχι, τον κορονοϊό δεν τον είχαμε, αυτό είναι καινούριο φρούτο. Όμως αρρώστιες υπήρχαν πολλές και πολλές παιδικές αρρώστιες, οι οποίες βασανίζανε τον κόσμο. Ήτανε η ιλαρά, ο κοκίτης, η φυματίωση, η ανεμοβλογιά, τα αγόρια είχαμε τους μαγουλίτες ή μαγουλάδες… Υπήρχανε αρρώστιες οι οποίες βασανίζανε τον πληθυσμό και κυρίως και τα μικρά παιδιά. Πολύ αργότερα, για όλες αυτές τις αρρώστιες βγήκανε εμβόλια, εμβολιαζόμασταν και έτσι ξεφύγαμε. Όταν ήμουνα στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου-δηλαδή 1962-’63-, εκεί ερχόντανε οι γιατροί και μας κάνανε εμβόλια, τα λέγανε «βατσίνες». Είναι το εμβόλιο… Για την ευλογιά νομίζω είναι η βατσίνα και η βατσίνα είναι λέξη που προέρχεται από μία ιταλική που λέγεται «βάτσια», η αγελάδα. Κάτι είχανε βρει εκεί και το ‘χανε συνδυάσει και γλίτωσε ο κόσμος πολύς. Και μετά, μας δίνανε και κάτι χάπια εις το σχολείο, κάτι μπλε χάπια μικρά, τα οποία τα πίναμε και λεγόντανε «Sabin», αυτά ήτανε για την πολιομυελίτιδα και πήγαινες εις το σπίτι και γύριζες και σου ‘λεγε η μάνα σου: «Τι έγινε;» «Μου το ‘καμε και ήπια Sabin». «Το ‘πιες;», «Το ‘πια», «Α, εντάξει». Τότε, δεν υπήρχε κάποιο κίνημα εναντίον του εμβολιασμού, όχι, ο εμβολιασμός ήτανε κάτι που το ήθελε ο κόσμος γιατί τον επροστάτευε. Σήμερα έχουμε το συγκεκριμένο. Και εκείνο που ταλαιπώρησε πολύ τον κόσμο και το θυμάμαι σχεδόν 7 χρονών ήμουνα, το 1957, ήταν η γρίπη, η ασιατική γρίπη την ελέγανε. Αυτή είχε δημιουργήσει, ήτανε κάτι ας το πούμε αντίστοιχο με το σημερινό κορονοϊό η ασιατική γρίπη και ορισμένες φορές στο σχολείο, όταν κάναμε γιορτές, υπήρχανε κάποια μικρό-μέτρα. Όχι όπως τώρα, σε καμία σχέση, όμως ήτανε και τότε μια πανδημία και η οποία –απ’ ό,τι λέγανε και ακούγαμε εμείς και μέναμε με το στόμα ανοιχτό- εσκότωνε πολύ κόσμο. Είχαμε κι εμείς τότε στην εποχή μας τέτοια πράγματα, στη συνέχεια όμως, δεν υπήρξανε πανδημίες σαν τη σημερινή.