Τα κάλαντα βγαίναμε και τα λέγαμε! Λέγαμε όχι μόνο τα κάλαντα των Χριστουγέννων, λέγαμε και των Βαϊων. « Που ‘σαι Λάζαρε; Που είναι η ζωή σου; Που είναι η φωνή σου; Που είναι η μάνα σου; Που είναι η αδερφή σου;» «Ήμουνα στη γη, στη γη χωμένος, κι από τους νεκρούς ανεστημένος. Βάγια, βάγια, των Βαγιών τρώμε ψάρι και κολιό και την άλλη Κυριακή τρώμε το ψητό αρνί». Βέβαια, υπήρχαν τα κάλαντα. Και βγαίναμε και μαζεύαμε καρύδια, κάστανα, καραμέλες, μπισκότα, τέτοια. Με καλάθια (πηγαίναμε) στη γειτονιά και τα λέγαμε.