Μαζεύανε όσοι είχανε κάνει, που κάνανε όλα τα σπίτια την Πρωτομαγιά το στεφάνι, το Μάη. Το είχαμε ονομάσει ο «Μάης». Και 23 Ιουνίου που ήταν παραμονή του Αγίου Ιωάννου του Κληδώνου που το λένε, το γενέσιο του Αγίου Ιωάννου, προ ημερών βγαίνανε τα αγόρια και μαζεύανε ό,τι βρίσκανε. Ξύλα… Μες στην αυλή μας γινότανε μια στοίβα μέχρι απάνω. Καίγαμε το Μάη απ’ έξω, στο δρόμο. Και εκεί μαζευόμαστε και πηδούσαμε. Όχι εμείς τόσο πολύ τα κορίτσια. Τα αγόρια πάντα είχανε, κάνανε τις φωτιές. Η σημασία που ανάψανε τις φωτιές είναι ότι όταν γεννήθηκε ο Άγιος Ιωάννης δεν είχανε τότε πως να το μεταδώσουν και στα απέναντι χωριά, τους απέναντι, που ήταν ένα γεγονός μεγάλο της θρησκείας μας. Και για να το μάθουνε ανάβανε τις φωτιές. Την παραμονή του Αγίου Ιωάννου. Για να μαθευτεί ας πούμε το γεγονός, γινότανε αυτό και ανάβανε φωτιές μέσα στο χωριό. Γι’ αυτό ανάβανε πάντα τις φωτιές την παραμονή του Αγίου Ιωάννου. Ήτανε το γενέσιο του Αγίου Ιωάννου για να μαθευτεί το γεγονός ότι γεννήθηκε.