Τηλεόραση είχατε λέει παλιά;

-Τηλεόραση δεν είχαμε. Ούτε ράδιο. Να σας πω μια ιστορία; Όταν έπαιζε το ράδιο, μόλις το πρωτοβάλαμε, έπαιζε μια ωραία μουσική και άρεσε στη μαμά μου. Και όταν τελείωσε, της άρεσε τόσο πολύ και μου λέεΙ.Μ.: «Δεν τους λες να ξαναπαίξουν αυτή τη μουσική;» Δεν ήξερε. Δεν είχανε ποτέ τους. Θέλω να πω πως ήμασταν αλλιώς, αλλά ήμασταν ευτυχισμένα που δεν τα είχαμε. Γιατί είχαμε φίλους, κάναμε παρέες, πηγαίναμε στη θάλασσα, κάναμε μπάνιο. Μόνα μας. Δεν φοβόμασταν να βγούμε έξω όπως τώρα. Μα κι εγώ δεν θέλω να αφήσω τα δικά μου τα εγγόνια έξω μόνα τους. Να σας πω και κάτι άλλο; Στο σπίτι μας, δεν είχαμε κλειδαριές στις πόρτες. Ήταν ανοιχτά. Έτσι την κλείναμε μόνο. Και το βράδυ που ήτανε καλοκαίρι, μέναμε σε ένα μέρος που ήτανε παραθαλάσσιο και όλη η γειτονιά, μπορώ να σας πω ήταν και ένα χιλιόμετρο, βγάζαμε έξω κουρελούδες και κοιμόμασταν το βράδυ όλοι έξω. Όλοι. Και μετά πρωί πρωί περνάγανε τα κάρα. Ξέρετε τι είναι τα κάρα;

Όχι.

-Λοιπόν, ήτανε γαϊδουράκια που είχανε πάνω πράγματα που πουλούσανε στην αγορά. Το γάλα, τα μαρούλια, τις ντομάτες, τις πατάτες. Και τα παίρνανε στην αγορά. Και ήτανε πάρα πολύ ωραία. Εσείς δεν τα ξέρετε τώρα αλλά ήταν ωραία. Για μας. Δεν ξέρω. Άλλη.