-Πώς φτιάχνατε τα τουμπιά *  σας;

Ν.Δ. Παίρναμε το κουτί από τις σαρδέλες, από τα μπακάλικα. Μας το έφτιαχνε ένας γέροντας εκεί.

Ν.Κ. Πηγαίναμε στον μπακάλη κάναμε θελήματα για να μας δώσει τα κασάκια απ’ τις ρέγγες.  Τα σαρδελοκούτια. Για να κάνουμε τα τουμπιά και τα καροτσάκια για να παίζουμε.

-Χριστουγεννιάτικο δέντρο είχατε ; 

– Ν.Δ. Λοιπόν ναι. Εκεί όταν πρωτοπήγα σχολείο και λίγο προτού έρθει ο πόλεμος είχε το πρώτο δέντρο. Μία θεία μου μακαρίτισσα μας είχε κάνει. Μετά δεν ξανακάναμε.(χριστούγεννα)

 

  • Το τουμπί[1]ή αλλιώς τουμπανέλιείναι μεμβρανόφωνο όργανο της ελληνικής δημοτικής μουσικής και θεωρείται το νταούλιτων νησιών μας, κατασκευάζεται δε όπως αυτό. Ο ήχος του παράγεται όταν ο οργανοπαίκτης χτυπά την επιφάνειά του χρησιμοποιώντας δύο τουμπόξυλα ή τα χέρια του ή αλλιώς χρησιμοποιώντας δεξιά το τουμπόξυλο και αριστερά το χέρι του. Το μικρό αυτό τύμπανο, μαζί με άλλα γνωστά ελληνικά όργανα όπως η λύρα, το λαούτο, το σαντούρικαι η τσαμπούνααποτελεί μέρος των συνηθέστερων συνδυασμών σε μια λαϊκή νησιώτικη ορχήστρα.[2])