Πώς περιποιούνταν παλιά οι άνθρωποι τον εαυτό τους; Υπήρχανε κομμωτήρια ή κέντρα αισθητικής;

Κυρίως οι γυναίκες θέλανε να περιποιούνται τον εαυτό τους, να στολίζονται, να βάζουνε αρώματα, να κόβουνε τα μαλλιά τους, να κάνουνε διάφορες κομμώσεις, αυτό το θέλανε πάντοτε κυρίως οι γυναίκες. Όχι που και οι άντρες υστερούσανε. Οι γυναίκες πηγαίνανε και σε ορισμένες κομμώτριες οι οποίες πολύ αργότερα εμφανιστήκανε και τους βοηθούσανε σε όλα αυτά τα πράγματα: να τους βάψουνε τα μαλλιά, να τους βάψουνε τα φρύδια, να τους βάψουνε τα χείλια και τα υπόλοιπα. Αλλά κυρίως, όλη αυτή τη μεγάλη δραστηριότητα την κάνανε μοναχές τους στο σπίτι με διάφορα προϊόντα καλλωπισμού τα οποία τα προμηθευόντανε από τα φαρμακεία, διότι τα φαρμακεία πουλούσανε αυτά τα προϊόντα, κολόνιες και τα υπόλοιπα. Ονομαστό κάποια εποχή ήτανε το γαλλικό φαρμακείο του Παραμυθιώτη γι αυτές τις δουλειές. Αυτό το φαρμακείο ήτανε κάτω από την παλιά Φιλαρμονική. Σήμερα δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Αλλά και οι άντρες φροντίζανε την εμφάνισή τους και πηγαίνανε στα κουρεία. Τα κουρεία ήταν ένας ιδιαίτερος τόπος συνάντησης, εκεί έβρισκες διάφορα. Πρώτα απ’ όλα σε κουρεύανε. Ιδίως τα μικρά τα παιδιά, το κούρεμα ήταν πολύ βασανιστικό: σε έβαζε εκεί ο κουρέας σε μία πολυθρόνα, σου τραβούσε ένα σεντόνι και σε έπνιγε και σε τύλιγε και μετά σε κούρευε με τη μηχανή. Ήτανε κάτι χειροκίνητες μηχανές που κόβανε τα μαλλιά. Και η εντολή τότε ήτανε να σε κουρεύουνε πολύ, «εν χρω» όπως ήταν τότε η έκφραση της εποχής, δηλαδή να μην έχεις καθόλου μαλλί. Αυτό ήτανε και εντολή του κράτους, της διοίκησης, γιατί κυκλοφορούσανε πολύ οι ψείρες και τα αυγά τις ψείρες, οι κονίδες. Όχι που δεν κυκλοφορούνε και σήμερα, και σήμερα μαθαίνω και ακούω ότι και στα δημοτικά και στα γυμνάσια πετάνε οι κονίδες από κεφάλι σε κεφάλι, κολλάνε και οι δάσκαλοι πολλές φορές. Γι αυτό μας κόβανε τα μαλλιά πάρα πολύ, αλλά πηγαίναμε και εις τα κουρεία και τα κουρεία είχανε και ιδιαιτερότητες. Θυμάμαι όταν καθόμουνα στην καρέκλα για να με κουρέψει ο κουρέας εμένανε, με έβαζε και κοίταζα πάνω, ήταν ένα βάζο με νερό και μέσα είχε βδέλλες. Τις ξέρεις τις βδέλλες; Οι βδέλλες είναι κάτι οργανισμοί που ζούνε συνήθως σε ελώδη μέρη και οι οποίοι οργανισμοί μπορούνε να αφαιρούνε αίμα από τον άνθρωπο. Μία από τις δραστηριότητες που υπήρχανε τότε και την κάνανε οι  κουρείς ήτανε η αφαίμαξη, η οποία θεωρούτανε πάρα πολύ καλή για ένα σωρό αρρώστιες. Και αυτοί είχανε τις βδέλλες και εγώ κοίταζα εκείνο το βάζο και κουνιόντανε οι βδέλλες εκεί πέρα μέσα για να περνάω την ώρα μου και να μην ξύνω συνέχεια τον σβέρκο μου που με ενοχλούσανε οι τρίχες που μου έκοβε ο άλλος και μου φώναζε συνέχεια: «Κάτσε ακούνητος!». Αλλά οι γυναίκες πρώτες εις την περιποίηση, πρώτες εις την περιποίηση, βέβαια. Τα νύχια τους δεν πολύ-βάφανε γιατί δεν υπήρχαν και πολλές βαφές ή ήτανε λιγάκι ακριβές. Τα νύχια τους δεν τα πολύ-βάφανε, οι πιο πλούσιες τα βάφανε, αλλά την εμφάνισή τους  την επροσέχανε από τότε πάρα πολύ.