Θυμάστε κάποια ιστορία από την Κατοχή;

Το 1944 ήμουνα 5 χρονών. Σηκωθήκαμε το πρωί και ακούσαμε πυροβολισμοί, ήταν 4 καράβια κάτω από την Τήνο, κάτω από την Καρδιανή, γερμανικά τα οποία τα ‘χανε ανακαλύψει τα αεροπλάνα τα ελληνικά και έβαζε ο ένας στον άλλον, πόλεμος να το πούμε έτσι. Αυτά τους αναγκάσανε αφού τους ηύρηνε να πάνε να τα αράξουν στην παραλία του Αγίου Πέτρου και ερχόνταν τα αεροπλάνα από πάνω, από το βουνό για να μην τους δώσουν στόχο. Εγώ σαν μικρό παιδί έκλαιγα. Μας πήρε ο πατέρας μου, φύγαμε από το χωριό, φύγαμε από το σπίτι γιατί δεν ξέραμε εάν οι Γερμανοί μπορούσαν να κάψουν και το χωριό και πήγαμε σε μια μάντρα και μπήκαμε μέσα και ήρθε ένα καράβι ελληνικό, το «Ναυαρίνο» που λένε και σταμάτησε ανάμεσα στη Σύρο και την Τήνο και τα βούλιαξε τα βαπόρια αυτά και μείνανε στην άμμο επί πολλά χρόνια- μετά ήρθε μία εταιρεία τα σήκωσε και τα πήρε- και βάραγε και στη Σύρο. Είχα έναν θείο ο οποίος υπηρετούσε μες στο Ναυαρίνο και έλεγε: «Δώστε τους! Τα αμπέλια να μην κάψετε!», γιατί ήταν μπεκρής και του άρεσε το κρασί. Αυτή την ιστορία θυμάμαι γιατί ήμουνα μικρός, άκουγα τον πόλεμο γιατί γινόταν πόλεμος πραγματικά και έκλαιγα. Μετά ανεβήκανε 2 Γερμανοί μαζί με τα όπλα τους και ήρθανε στην αυλή της εκκλησίας, που ήταν κι άλλος κόσμος μαζεμένος για να δούνε αυτό που είδανε και κάτι, δεν ξέρω, από τηλέφωνο, ήρθε τη νύχτα ένα καΐκι και τους πήρε τους Γερμανούς αυτούς. Αλλά τι να το κάνεις, αφήσανε μία πληγή γιατί σκοτωθήκανε από τα πυρομαχικά που πήγαν… που είχαν μέσα, να ρίξουν σφαίρες και σκοτωθήκανε 3-4-5 άτομα είχαν σκοτωθεί μετά από καιρό. Από αυτά τα πυρομαχικά που είχαν αφήσει αυτοί και φύγανε, γιατί τα πολλά τα κάψανε.