Τα ρούχα σας ήταν ίδια με σήμερα ή ήταν παραδοσιακές φορεσιές;

Όχι, ήτανε διαφορετικά. Πρώτα απ’ όλα, τα αγόρια φορούσαμε όλα κοντό παντελόνι. Μέχρι τη δευτέρα-τρίτη γυμνασίου κοντό παντελόνι είχαμε και αυτό οφειλότανε κυρίως στο ότι το κοντό το παντελόνι ήθελε λιγότερο ύφασμα απ’ ό,τι το μακρύ και κάναμε οικονομία, υπήρχανε και αυτοί οι λόγοι. Μέχρι δηλαδή και τα μέσα της δεκαετίας του ’60, τα αγόρια φοράγαμε κοντό παντελόνι. Τα ρούχα μας, μας τα έφτιαχνε συνήθως η μάνα μας. Είχε τη ραπτομηχανή και μάς έραβε ή έπλεκε τα πουλόβερ μας. Σπάνια αγοράζαμε έτοιμα ενδύματα. Και εκείνη την εποχή, δεν υπήρχανε αυτά τα καταστήματα που σήμερα πηγαίνεις και λες: «Αυτό!», «Θέλω το Nike», «Θέλω το Adidas» και τα υπόλοιπα. Όχι, δεν υπήρχαν τέτοια πράγματα. Δεν υπήρχανε… Ελάχιστα έτοιμα ενδύματα πουλιόντανε. Συνήθως, τα ρούχα που φορούσαμε τα φτιάχνανε οι μανάδες μας και ορισμένες φορές εφέρνανε στο σπίτι μία ράφτρα η οποία ερχότανε από το πρωί μέχρι το βράδυ και δούλευε και έραβε και ρούχα δικά μας και ρούχα των μεγαλυτέρων. Αυτή η ημερήσια δουλειά της ράφτρας λεγότανε «γκιορνάδα». Ερχότανε μια ράφτρα, «γκιορνάδα», και έραβε τούτη εδώ, την βοηθούσανε και οι γυναίκες που ήτανε στο σπίτι για να έχουμε τα ρούχα μας. Και τα ρούχα μας, βεβαίως, δεν έχουν καμία σχέση με την πολυτέλεια που έχουνε τα δικά σας, ούτε έγραφε η μπλούζα -καλά, μπλούζα δεν είχα, μόνο πουκάμισο είχα- «Nike» όπως γράφει η δικιά σου. Όχι, δεν γράφανε τέτοια πράγματα. Ήτανε πολύ διαφορετικά, φτωχότερα, αλλά εντάξει.