Τι φαγητά συνηθίζατε να τρώτε;

Τα φαγητά που τρώγαμε είναι και τα φαγητά που τρώω ακόμα και τώρα, δεν τα έχουμε αλλάξει. Δηλαδή fast food και έτοιμα φαγητά δεν είχαμε, μαγειρεύαμε στο σπίτι. Μαγειρεύανε συνήθως η μάνα, η γιαγιά… Η γιαγιά κερκυραίικα ξέρεις πώς λέγεται, έτσι; Ξέρεις πώς λέγεται η γιαγιά στα κερκυραίικα;

Νόνα;

Νόνα, μπράβο ψυχή μου. (…) Και τα φαγητά τα οποία δεν ήτανε τόσο πλούσια όπως είναι σήμερα, κρέας τρώγαμε μία φορά τη βδομάδα, κάθε Κυριακή, παστιτσάδα. Πανηγύρι γινότανε που είχαμε κρέας. Βέβαια, ήτανε κρέας καλοφτιαγμένο και μύριζε και μοσχοβολούσε όλη η πόλη. Σήμερα δεν μοσχοβολάει γιατί δεν κάνουνε παστιτσάδες στα σπίτια, πηγαίνουνε εις το fast food και παίρνουνε ξέρω ‘γω αυτό ή παραγγέλνουνε το delivery και σου φέρνουνε τα σουβλάκια το βράδυ. Τέτοια δεν είχαμε, τα φαγητά ήτανε απλά… Και χόρτα τρώγαμε πολλά και σκόρδο τρώγαμε πολύ- κάνει καλό το σκόρδο, να το τρώτε- και «λάχανα» που λέγαμε. Στην Κέρκυρα λάχανα είναι όλα τα χόρτα, ε; Δεν είναι μόνο τα κραμπιά. Τα φαγητά ήτανε απλοϊκά, αλλά ήτανε και θρεπτικά. Βασικό φαγητό σε όλες τις περιπτώσεις ήτανε το ψωμί, κυρίως στα χωριά. Το ψωμί το φτιάχνανε στα σπίτια, στην πόλη τα φτιάχνανε οι φούρνοι αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσεις στο τραπέζι να φας άμα δεν είχες ψωμί. Και άμα έτρωγες ψωμί και σου έπεφτε ένα κομμάτι κάτω, ξέρεις τι έκανες; Το σήκωνες, το φύσαγες, το φιλούσες, το έβαζες στο μέτωπό σου και μετά το ‘τρωγες. Η αξία του ψωμιού… Σήμερα το ψωμί το πετάμε. Εάν κοιτάξεις τα σκουπίδια, τα περισσότερα κομμάτια ψωμί είναι, δεν του δίνουμε σημασία. Είναι χαρακτηριστικό της διαφοράς εκείνης της εποχής με τη σημερινή, τεράστια απόσταση, τεράστια απόσταση. Το φαγητό το σεβόμαστε.