-Τι έχεις;

 

-Ένα γατάκι που είναι τόσο (μικρό). Χοντρούλη τόσο. Πλάκα κάνω.

 

-Μπράβο. Είχαμε και εμείς μία γάτα έτσι όταν ήμουνα και εγώ μικρή στην ηλικία σας. Και να σας πω λοιπόν να γελάσετε. Είχαμε μία γάτα που τη λέγαμε Ζαζά.

-Ζαζά;

 

-Ζαζά. Και είχαμε και ένα καναρίνι σε ένα κλουβί  που το λέγανε Ζιζί.  Και είχαμε τη Ζαζά και το Ζιζί.  Κάθε Σάββατο λοιπόν που έπρεπε να καθαρίσουμε το κλουβί με το καναρίνι, το Ζιζί, ανοίγαμε το κλουβί, βγάζαμε το Ζιζί  έτσι προσεκτικά προσεκτικά,  το βγάζαμε και το κρατούσαμε στη χούφτα μας μη μας φύγει. Και η γιαγιά μου  κρατούσε τη γάτα τη Ζαζά να μη φάει το Ζιζί (γέλια). Κακό μεγάλο! Η γάτα νιαούριζε, ο Ζιζής φτερούγιζε… Φασαρία! Κακό!  Μέχρι να καθαρίσουμε το κλουβί να ξαναμπεί μέσα ο Ζιζής! Και μια μέρα μας ξέφυγε από το χέρι, άρχισε να πετάει γύρω-γύρω μέσα στο σπίτι, ώσπου στο τέλος έκατσε στην πλάτη ενός καναπέ, όρμησε και η Ζαζά, πάει ο Ζιζής.

– Έτσι έγινε και με τον καημένο τον Tweety.