– Πώς ήταν η οδός Παπαδιαμάντη παλιά;

-Και η Παπαδιαμάντη, όπως τη βλέπετε τώρα με τα μαγαζιά, δεν ήταν έτσι.  Άμα μεγαλώσετε, θα μάθετε πιο πολλά πράγματα. Η Παπαδιαμάντη ήταν ένα ρέμα,  που παίρναν μέσα όλα τα απόβλητα και είχε γέφυρες και ενωνόταν η μία πλευρά με την άλλη.  Και περνούσε από τη γέφυρα ο κόσμος.

–  Και τα σχολεία που ήτανε;

– Το σχολείο ήταν στο Μπούρτζι. Εκεί έγινε το πρώτο σχολείο.  Αλλά το γυμνάσιο ήταν απάνω ψηλά, σε ένα μέρος. Και στα χρόνια τα δικά μου, δεν είχε Γυμνάσιο. Εγώ πήγα και έφυγα στο Βόλο.  Μετά κάναν οι παλιοί ένα γυμνάσιο. Τώρα έγινε. Εκεί που ήταν το γυμνάσιο τώρα ήταν αλώνι.  Εκεί αλώνιζαν το σιτάρι.  Και από κάτω από τα αλώνια, ήτανε το νερό που πήγαιναν και παίρνανε οι γυναίκες.  Δεν είχανε νερό στα σπίτια, όπως έχουνε τώρα. Και για να έχουνε μετά από την Κατοχή νερό, είχανε ορισμένα σπίτια στέρνες. Και μαζεύανε το νερό της βροχής μέσα. Και το βγάζανε με τους κουβάδες για να πλύνουν τα ρούχα τους και να πλυθούνε. Ούτε μπάνια είχαμε, ούτε πολυτέλεις, ούτε τα ντουζ είχαμε, τίποτα δεν είχαμε. Ζεσταίνανε το νερό οι μανάδες μας και μας βάζανε μέσα σε μία λεκανίτσα και ρίχνανε από πάνω νερό.  Δεν είχαμε τέτοιες πολυτέλειες που έχουμε τώρα.

–  Και τα ρούχα πού τα πλένατε;

– Τα ρούχα; Πρώτα κατεβαίναμε εδώ στην Παπαδιαμάντη, ήτανε κάτι μεγάλοι κήποι και βάζανε καζάνια με ζεστό νερό στη φωτιά πάνω. Και τα βάζανε μέσα στη σκαφίδα, σαν λεκάνη ένα πράγμα μέγαλο. Και είχανε σαπούνια, τα κάνανε με το λάδι τα σαπούνια τα σκιαθίτικα και τα πλένανε τα ρούχα. Και τα βάζανε στην μπουγάδα, όπως τα λέγανε. Τώρα δεν τα καταλαβαίνετε εσείς, είσαστε μικρά. Και τα πλένανε. Μετά βγήκαν τα πλυντήρια, βγήκαν αργότερα. Στα χέρια τα πλένανε.  Ούτε αποχετεύσεις είχαν, ούτε τίποτα. Στο δρόμο χύναν τα νερά.  Και μέσα στα ρέματα,  στην Παπαδιαμάντη, πηγαίναν όλα τα απόβλητα.