Εμείς δεν είχαμε φορεσιές και ντυνόμασταν ό,τι ρούχα της γιαγιάς είχαμε και πηγαίναμε στα σπίτια. Κάναμε μόνοι μας μουτσούνες, κάναμε δυο τρύπες και στα χείλη μια τρύπα. Και διασκεδάζαμε και πηγαίναμε στα σπίτια χορεύαμε και δεν μας γνωρίζανε. Περιμέναμε να κάνουμε αυτό. Όλα τα παιδάκια. Ακόμα και οι γονείς ντυνόντουσαν και πηγαίνανε στα σπίτια και περνούσαν ωραία. Εσείς έχετε τώρα φορεσιές. 

Κυρία Χρυσάνθη πως τα φτιάχνατε εσείς αυτά;

Ε, να σου πω. Λοιπόν, παίρναμε χαρτί από τετράδια, το ζωγραφίζαμε, κάναμε μια τρύπα στα ματάκια, εδώ στα χείλη. Μα ήτανε ωραία. Φορούσαμε σκούφια ή μαντήλι της γιαγιάς. Ξέρετε τι ωραία που ήταν; Ακόμα και οι γονείς μας ντυνόντουσαν. Και πηγαίναμε σε άλλα σπίτια και κάναμε και παρέα. Μας είχανε μεζεδάκια. Ό,τι είχε ο καθένας. Και περνούσανε. Αυτά ήταν η διασκέδασή τους. Δεν είχε κέντρα τότε.