Τις Απόκριες, τα κοριτσάκια ντυνόμασταν με τα σκιαθίτικα, τα κολοβόλια.  Τις Απόκριες ντυνόμαστε και τσιγγάνες. Παίρναμε ένα κλαρωτό ύφασμα, το κάναμε φούστα μακριά,  βάζαμε και ωραία μαντήλια στο κεφάλι μας και καρφώναμε και ένα γαρύφαλλο στην άκρη  και γινόμαστε τσιγγάνες.  Μαζευόμαστε στις γειτονιές και χορεύαμε και λέγαμε αποκριάτικα. (…)

 

Τα παλιά χρόνια η Σκιάθος είχε τη δική της φορεσιά.  Δεν φορούσαν φουστάνια, τα λέγανε ευρωπαϊκά. Οι Σκιαθίτισσες φορούσαν τα σκιαθίτικα. Φορούσαν πρώτα το κολοβόλι και από πάνω φορούσανε την καλή φουστάνα. Τη φουστάνα, το πουκάμισο, το κερμεσούτ που ήταν όλο κεντημένο. Αυτή ήταν η καλή φορεσιά. Όλο κεντημένο εδώ μπροστά. Με μαντηλάκι και μαντήλα από πάνω.  Ωραίες, δεμένες στο λαιμό.  Και αυτά ήταν τα καλά ρούχα για τις Σκιαθίτισσες.  Με αυτά μπορούσαν να πάνε στο γάμο, να πάνε σε εκκλησία, να πάνε μία επίσκεψη.  Ενώ αυτές που κάναν τις δουλειές στο σπίτι, το νοικοκυριό, είχανε μία μπλε χρώμα φουστάνα και τη φορούσαν με άσπρα πουκάμισα, όμως, και κίτρινα μαντήλια.