Είχατε κάποιο ξεχωριστό έθιμο;

Εμείς εκείνη την εποχή, της Αναλήψεως δεν κάναμε σχολειό και 12 η ώρα έπρεπε όλα τα παιδάκια να είμαστε στη θάλασσα, ή στην Παλλάδα ή στο Βίντσι και λέγαμε: «Αναλήφθηκε ο Χριστός, αναλήβομαι και εγώ, κάνω τον σταυρό μου και πέφτω στον γιαλό» και πιάναμε μία πέτρα η οποία τότε είχε φύκια πάνω και τη λέγαμε μαλλιαρή. Αυτή την πέτρα την πηγαίναμε στο σπίτι μας και πηγαίνοντας στο σπίτι λέγαμε: «Έξω ψείρες και κοριοί, μέσα μπαίνει η μαλλιαρή!» Το ‘χαμε για καλό, για βοήθεια αυτό το πράγμα. Και επίσης, βλέπαμε ότι απ’ έξω υπήρχε το θυμιατό, που 12 η ώρα οι μάνες μας θυμίαζαν. 

Υπάρχει κάποιο έθιμο που δεν γίνεται πια και έχει χαθεί;

Και του «βαγιού» κάναμε ένα ωραίο έθιμο, δεν ξέρω τώρα αν υπάρχει. Μετά την εκκλησία, ένα παιδί-αγόρια ως επί το πλείστον, αλλά μπορεί και κορίτσια- φτιάχναμε έναν Μάη, ένα στεφάνι με διάφορα λουλούδια και είχαμε «αργινάρες». Αυτά ήταν ένα ξύλινο όργανο, ένα Γάμμα να το φανταστείτε και όπως γυρίζαμε το ξύλο γύρω-γύρω από τη μία πλευρά του Γάμμα, αυτό κροτάλιζε γιατί φαίνεται υπήρχε και κάτι άλλο εκεί που μπερδευόταν με το ξύλο και έβγαζε έναν ήχο σαν: «γρρρ» και το λέγαμε αργινάρα. Κρατούσαμε αυτές τις αργινάρες και με το στεφάνι αυτό πηγαίναμε από τη μια πλευρά της παραλίας μέχρι την άλλη και λέγαμε: «Βάγιο, βάγιο το βαγιό, τρώμε ψάρι και κολιό και την άλλη Κυριακή τρώμε κόκκινο αυγό για το πείσμα των Βραιών που σταυρώσαν τον Χριστό» και βάζαμε πάνω σε αυτό και ελιές με λουλουδάκια, κλαδιά ελιές γιατί εμείς εδώ τα Βάγια είναι φύλλα ελιάς, δεν είναι σαν την Αθήνα που έχουν δάφνη και έτσι κάναμε το στεφάνι αυτό και με λουλουδάκια.